Mijn liefde voor Springsteen begon pas erg laat in 2005 en met dit prachtige nummer. Ik werkte destijds in Tilburg bij Free Record Shop en stopte spontaan met alles waar ik mee bezig was. Nou deed ik dat daar überhaupt op dagelijkse basis maar dit keer gebeurde er iets van binnen wat me aan de grond nagelde.

Vanaf de eerste klanken was ik compleet bezeten van dit nummer en heb ‘m de hele dag op repeat geplempt. 

Vanaf die dag kwamen er steeds meer Springsteen nummers in de set’s die ik speelde met Rudy en binnen een jaar hadden we er zoveel dat we shows gingen spelen met louter (mooi woord, lijkt op leuter) Springsteen deuntjes. 

Mijn eigen liedjes hebben hierdoor zeer zeker aan kracht en diepgang gewonnen en het heeft me menig diep dal laten overwinnen. Uiteraard beuk ik er zelf met gemak vaak wel weer een nieuw diep dal tegenaan (iets met midlife crisis) maar de liefde voor Springsteen’s liedjes maakt alles altijd net weer wat dragelijker zodat elke afslag die ik neem altijd weer richting de zon gaat.

Het zoveelste bewijs dat naast een dosis hoop, geloof en liefde (en af een toe een ferm orgasme) ook muziek niet aan je dagelijkse behoefte of routine mag ontbreken.